Categoriearchief: Blog

De paradox van de mens #9

Wij mensen zijn sociale dieren met een universele behoefte om erbij te horen en gezien te worden. Als in deze behoefte wordt voorzien, kunnen we gedijen vanuit onze ware aard: coöperatief , empathisch en betrokken.
Als we merken dat deze basisbehoefte in gevaar komt, raken we uit het lood en kiezen we instinctief voor zelfbehoud.
Dit filmpje legt het in 2 minuten zeer krachtig uit.

 

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

We vinden het leuk als dit deelt!

Leiderschap: veiligheid en vertrouwen #8

The School of Life Professional houdt aanstaande vrijdag een conferentie over The Future of Work. Over hoe leiders met veiligheid en vertrouwen hun mensen kunnen motiveren en laten floreren. ‘Heb je het artikel in NRC al gelezen over werkgeluk’, vroeg mijn man. ‘Het is alsof ik jou hoor praten’.  

Interview met Teresa Amabile, hoogleraar Harvard business school

Een succesje is de grootste oppepper

Geluk op het werk wordt niet veroorzaakt door beloning in geld of erkenning, ontdekte Teresa Amabile. Het slagen van een taak of een opdracht, hoe klein ook, is veel belangrijker.

Door Annemiek Leclaire

Gevraagd wat vijfendertig jaar onderzoek naar geluk op het werk haar geleerd heeft, zegt Teresa Amabile: „Dat werk een van de krachtigste manieren is om de menselijke geest tot een zo groot mogelijke hoogte te brengen.” Werk kan ons optillen, werk maakt het mogelijk het beste te geven wat we te bieden hebben, aldus Amabile. „Maar in te veel organisaties wordt die spirit de nek om gedraaid omdat leidinggevenden niet weten wat echt belangrijk is voor mensen op de werkvloer. Ze moeten nadenken over het effect dat ze op medewerkers hebben. Want organisaties doen het alleen goed als hun medewerkers op een bevredigende manier kunnen werken.”

Teresa Amabile (1950) is hoogleraar en onderzoeksdirecteur aan de Harvard Business School in Boston. Ze doet en leidt onderzoek naar hoe het leven in organisaties mensen en hun prestaties beïnvloedt. In 2011 publiceerde ze samen met haar echtgenoot psycholoog Steven Kramer het boek The Progress Principle. Using small wins to ignite joy, engagement, and creativity at work . Hierin betogen ze dat van alle dingen die ons tijdens een werkdag een oppepper geven, niets zo belangrijk is als de ervaring een succesje te hebben geboekt. Omgekeerd heeft niets zo’n roteffect op het humeur als een tegenslag in dat werk.

Amabile en Kramer baseerden hun conclusie op onderzoek naar the inner work life . Ze lieten een paar honderd werknemers in zeven bedrijven dagelijks een vragenformulier invullen over hoogte- en dieptepunten van de dag. De conclusie van de twaalfduizend dagboeken die dat opleverde was niet opzienbarend: hoe gelukkiger mensen zich op de werkvloer voelen, des te gemotiveerder ze zijn en hoe beter hun prestaties. Maar dat geluk bleek niet te worden veroorzaakt door wat altijd wordt gedacht, namelijk beloning in geld of erkenning, maar door small wins : het slagen van een taak of een opdracht zelf, hoe klein ook. „En hoe vaker mensen die kleine overwinningen ervaren, hoe groter de kans dat ze ook op de lange termijn creatief en productief zijn”, zegt Amabile vanuit Boston. „Weten hoe die vooruitgang te faciliteren is dus essentieel voor een succesvolle organisatie.”

Deze vrijdag vertelt ze op een symposium over de toekomst van werk in Amsterdam hoe je dat voor elkaar krijgt.

vertrouwen en verbinding

Heldere doelen afspreken, genoeg tijd en middelen krijgen, dat helpt natuurlijk allemaal om je werk goed te kunnen doen, zegt Amabile. Maar wat vaak vergeten wordt, is de fundamentele rol van persoonlijke steun. Van aanmoediging, aansluiting, vriendschap, echt contact. Die warme sociale context is namelijk wezenlijk voor het creatieve denkvermogen om oplossingen te kunnen bedenken. Onverschilligheid, jaloezie en ontmoediging zijn volgens de hoogleraar killing . „Hoe meer vreugde en liefde op de werkvloer, hoe groter de creativiteit.”

Die menselijke vriendelijkheid wordt volgens haar in ambitieuze organisaties weleens vergeten, omdat ze zo gericht zijn op prestaties. Maar dat gaat volgens haar op den duur verkeerd. Ze beschrijft haar onderzoek naar een groot voorheen succesvol bedrijf waar een nieuw managementteam de druk opvoerde, de zelfstandigheid van teams wegnam, en fouten begon te bestraffen. Amabile: „We zagen het verschrikkelijke effect van die vergiftigde sfeer zich ontvouwen in die dagboeken die we binnenkregen. Iedereen raakte verzuurd. Niemand durfde nog iets te proberen. En dan gaan mensen die elders aan de bak kunnen, weg. De mensen die blijven raken ontmoedigd. Binnen twee jaar werd dit bedrijf overgenomen en ontmanteld.”

Als de sociale context zo belangrijk is voor innovatie, moeten organisaties dan vooral zorgen voor een gevoel van veiligheid en vertrouwen op de werkvloer?

„Mijn Harvard-collega Amy Edmondson heeft veel onderzoek gedaan naar de rol van psychologische veiligheid in de organisatie. En ja, of je nu een bedrijf leidt met drie mensen of directeur bent van een multinational: je moet zorgen voor een omgeving waarin experimenteren wordt aangemoedigd, waarin mensen risico’s durven te nemen zonder afgebrand te worden. Dit zijn organisaties waar de situatie als een leermogelijkheid wordt gezien, en iedereen probeert te begrijpen wat er gebeurd is. Dat is een omgeving waarin mensen op hun creatiefst kunnen zijn.”

Moeten ambitieuze mensen vooral op zoek naar organisaties waarin ze zich emotioneel veilig voelen?

„Nou, niet in de eerste plaats. Het begint met een baan zoeken die je interesseert, waarin je de vaardigheden kunt gebruiken die je het liefst wilt ontwikkelen en waarin je het gevoel hebt dat je iets kunt bijdragen. Want je kunt een vriendelijke werkomgeving hebben waar ondertussen helemaal niks wordt bereikt, snap je? Dat gaat je op den duur ook tegenstaan, omdat niemand dan dat gevoel ervaart vooruit te komen. Maar ja: bij voorkeur zoek je een emotioneel-intelligente organisatie.”

Staat de professionele houding die we ons aanmeten op de werkvloer dat ‘echte menselijke contact’ tussen collega’s niet in de weg?

„Een professional worden betekent impulsen beheersen. Het is destructief om meteen vanuit opborrelende emoties als angst of woede van je af te slaan. We moeten onszelf leren beheersen, en daartoe is het belangrijk dat we zelfkennis hebben: dat we onze angsten en verlangens kennen, en daar geciviliseerd mee om kunnen gaan. Tegelijkertijd, en dat is waar ik het toevallig nét voor dit gesprek met jou met mijn studenten over had, moeten we leren onszelf te laten zien. Wie we echt zijn, en wat we echt vinden, want in die authenticiteit huist ook onze creativiteit.”

Maar hoe weet je nu wanneer je je kwetsbaar kunt opstellen?

„Weten wanneer je kwetsbaarheid te tonen is een fundamentele vraag voor de 21ste-eeuwse werkvloer. De creativiteit in samenwerkingen komt alleen tot bloei door oprecht contact. Ik betwijfel of robots daar ooit aan kunnen tippen. En je moet opletten wat er dan gebeurt. Of het voor het werk dat je doet en de samenwerkingen tot een goed resultaat leidt. Daarom moeten we onszelf trainen in emotionele vaardigheden.”

U heeft teams bestudeerd waarin door specialisten complex werk werd uitgevoerd. Geldt uw vooruitgangsprincipe ook voor routinewerk?

„Ik heb onderzoek gedaan in een farmaceutisch bedrijf dat medicatie maakt voor een vergeten groep patiënten. Het managementteam zorgde ervoor dat iedereen in het bedrijf doordrongen was van de waarde van zijn of haar werk. Ik sprak daar een schoonmaker die zei blij te zijn dat hij met zijn werk aan schone laboratoria bijdroeg. Mensen kunnen ongelofelijk gemotiveerd zijn als ze de mogelijkheid krijgen hun vaardigheden te tonen en te verbeteren. Dat geldt voor ieder type werk.”

CV Hoogleraar aan Harvard

Teresa Amabile (1950) is hoogleraar en onderzoeksdirecteur aan de Harvard Business School in Boston. Ze spreekt vrijdag op de conferentie The Future of Work van The School of Life Professional over hoe leiders hun mensen kunnen motiveren en laten floreren.

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

We vinden het leuk als dit deelt!

Kippenvel-ondernemers. Wie zijn het? #7

Een ‘kippenvel-ondernemer’!? Ken je die? Voor mij zijn dat ondernemers die met heel veel passie hun organisatie en hun businessmodel inzetten voor een betere wereld. Bob Hutten zei dat tijdens zijn TedTalk in Veghel heel treffend:  “Wij zijn gaan geloven in Nederland dat ondernemen gaat over geld verdienen. In mijn ogen gaat het over van betekenis willen zijn; iets willen bijdragen aan”.

Bob Hutten is voor mij zo’n kippenvel-ondernemer. Ik ben niet zo voor heldenverering maar deze ondernemer doet iets ‘van binnenuit’ waar ik met zeer veel respect naar kan kijken. In de nieuwe film van Maatschappij&Wij ‘de Verspilllingsfabriek’ kun je die passie zo mooi zien. Bob was één van de eerste ondernemers in Nederland die inzag dat het succes van zijn bedrijf begint met het ‘geluk van zijn eigen samenwerkers’. En nu dan de start van een verspillingsfabriek waarmee hij van betekenis wil zijn voor het wereldvoedsel-probleem.

Hij is niet alleen succesvol als ondernemer maar hij inspireert ook andere ondernemers om anders te kijken naar ondernemerschap. Hij is een fantastische spreker en heeft op die manier veel meer impact dan alleen met zijn businessmodel.

Kippenvel-ondernemer

Purpose People

Bob Hutten is niet het enige voorbeeld van een ‘kippenvel-ondernemer’. Maatschappij&Wij geeft in de serie Purpose People ieder week een betekenisvolle ondernemer het podium. Zij noemen deze bijzondere ondernemers ‘constructieve rebellen’ die een maatschappelijke, ecologische of andere misstand te lijf gaan met een businessmodel. Het zijn stuk voor stuk mooie portretten die je zeker even moet bekijken. Wat deze pioniers laten zien, is dat het lang niet altijd de makkelijkste weg is. Inspirerend is hoe zij omgaan met hun drijfveren en hun worsteling met de balans tussen impact maken en geld verdienen. Zij laten zien dat er echt een alternatief is en dat het anders en beter kan.

Van welke ondernemer krijg jij kippenvel?

Ik wil in mijn blog graag een podium bieden voor dit soort ‘kippenvel-ondernemers’. Er moeten er veel meer zijn, maar lang niet altijd zijn ze even zichtbaar. Daar wil ik een bijdrage aan leveren. Juist omdat ze een inspiratie kunnen zijn voor andere ondernemers die ook die stap willen zetten. Of om ‘awareness’ te creëren voor al deze nieuwe vormen van betekenisvol ondernemen. In deze ‘verandering van tijdperk’ is het is nodig dat we een andere kijk ontwikkelen op wat wezenlijk LOONT.

Wie is voor jou zo’n voorbeeldondernemer die ‘goed’ bezig is? Het kan zowel gaan om circulair, sociaal of duurzaam ondernemers. Of om ondernemers die zeer bewust investeren in het geluk van de eigen organisatie. Zolang ze maar van betekenis zijn voor anderen. Laat het me weten, dan maak ik het verhaal. Dat kunnen we dan met z’n allen weer delen zodat we met elkaar een serieus podium creëren voor deze ‘kippenvel-ondernemers’. Lets do it!

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

 

We vinden het leuk als dit deelt!

Conflicten zijn goud. Deep Democracy #6

In mijn werk speelt het erkennen van mensen een belangrijke rol. Gezien en gehoord worden is een fundamentele behoefte. Blijft dat uit dan is dat voor mensen een ‘stressor’. Toen ik vorig jaar ‘Deep Democracy’ als methode tegenkwam, wist ik direct dat ik me daarin als facilitator wilde scholen. Wat is Deep Democracy? En wat kun je ermee?

Als je niet wordt gehoord, zakt het commitment en eigenaarschap

Wij mensen zijn groepsdieren. Het is ons oerinstinct om onderdeel te willen zijn van een groep. Ooit was het keiharde voorwaarde om te overleven. En dat mechanisme is er nog steeds. Gehoord worden, is de bevestiging dat je er toe doet en dat je plek in de groep veilig is. Als dat niet het geval is, heeft dat impact op ons systeem en worden we terughoudend. We vertrouwen het niet meer, we houden ons in en zeggen niet meer wat er gezegd moet worden.

Dat wil zeggen, we zeggen het niet meer hardop in de groep. Maar dat wat gezegd moet worden, vindt altijd zijn eigen weg. Zo ontstaat sabotagegedrag. In de meest milde vorm is dat humor (wordt vaak niet als sabotage herkend). Of  in het ergste geval vertrek (zie afbeelding). Sabotagegedrag is niet alleen destructief, het is ook doodzonde want er gaat op die manier veel ‘wijsheid’ verloren.

Grappen en roddels

Met sterke mensen en zwakke relaties kun je niet bouwen

In het boek van Jitske Cramer staat een mooi citaat van Jan Bommerez: “je kunt met sterke mensen en zwakke relaties geen goede organisatie bouwen, maar met sterke relaties en gewone mensen wel’.

In het boek zegt Jitkse over relaties: “Deep Democracy kijkt naar de groep als een levend geheel van onderlinge relaties. Hiermee zijn niet de afzonderlijke individuen het vertrekpunt maar het geheel aan verbindingen tussen mensen. Deze bundeling van relaties wordt gezien als de ‘levensader’ van een groep. Wanneer je deze levensader ontkent en ratio en cijfers belangrijker maakt dan gevoelens en dromen, dan raken mensen verveeld, uitgeput en geïrriteerd.

Het zijn niet de afzonderlijke mensen in het team die zorgen voor succes of verlies maar de samenhang tussen alle gedragingen, emoties, gedachten en ervaringen. Ieder individu komt alleen in samenhang met anderen tot zijn recht. Individuen zijn geen aparte eenheden maar onderdeel van de groep en de groep is onderdeel van ieder individu. Onuitgesproken emoties en ideeën zijn niet van de afzonderlijke individuen maar van de groep”.

De wijsheid van de groep

De kerngedachte van Deep Democracy is dat iedere stem telt en dat besluitvorming wijzer wordt als zowel de meerderheidsstem als de minderheidsstem zijn ‘toegevoegde waarde’ kan laten zien. We hebben vaak de neiging om te willen horen wat ons past. Maar daar worden beslissingen niet beter van en het gaat ten koste van betrokkenheid en commitment.

Conflict is goud

Deep Democracy. Conflicten zijn goudHet mooie van Deep Democracy is dat het mensen uitnodigt om een issue van alle kanten te bekijken. Een belangrijk element daarbij is dat alles wat gezegd wordt door de facilitator van de boodschapper wordt losgekoppeld. Op die manier voorkom je dat er zondebokken ontstaan en wordt het makkelijker en veiliger voor mensen om hun mening te uiten. Dus ook al is er in aanvang geen veiligheid, dat ontstaat vanzelf door de methode.

Deep Democracy bestaat uit vier stappen om zo tot diep democratische besluiten te komen. Soms neem je die stappen heel snel achter elkaar en soms duurt het wat langer, bijvoorbeeld in geval van een conflict. Dan is er nog een stap vijf.
Conflicten worden met beide handen vast gepakt. Vanuit de wetenschap dat juist het verkennen van de verschillen leidt tot innovatieve oplossingen, duurzame besluiten, wijsheid en transformatie.

Deep Democracy. Wat heb jij nodig?

Deep Democracy is een rijke methode die je overal kunt toepassen. Om je daarin als facilitator te bekwamen zijn er vier levels die je je eigen moet maken. Maar er is ook ‘laag hangend fruit’ dat ik je graag wil aanreiken. Probeer de eerstvolgende keer als je met een groep een besluit neemt het volgende: sta op moment van besluitvorming stil bij diegene die graag een ander besluit hadden gezien en zeg het volgende: ‘Sorry, het is niet geworden wat jij wilt. Wat heb jij nodig om mee te kunnen gaan in het meerderheidsbesluit?’ Alles wat hier dan genoemd wordt, voeg je vervolgens toe aan het besluit . De kans is groot dat je bij herstemming komt tot algehele instemming. Zo niet, dan is er nog werk aan de winkel. Hoe dan ook, met Deep Democracy kom je vrijwel altijd uit bij 100% gedragen besluiten. Dat heeft de methode de afgelopen jaren op vrijwel alle terreinen bewezen. Wil je er meer over weten kijk dan op www.deep-democracy.net

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

 

We vinden het leuk als dit deelt!

Wie bang is #5

De verkiezingen zijn al weer twee weken geleden, maar het dreunt nog flink na. Velen zijn geschrokken en bang en overal vindt duiding plaats van wat er nu eigenlijk is gebeurd. Ik wil daar op mijn manier wat aan toevoegen. Met een uitgebreide blog over wat sociale angst met ons doet, mede door onze sociale en empathische blauwdruk. Het is tevens een pleidooi om vast te houden aan een positief mensbeeld. Juist in tijden van ‘nood’.

We zijn in stress

Wat we overal om ons heen zien, zijn feitelijk allemaal tekenen van diepe stress. Vorige week was er ‘de week van de stress’ omdat we ons zorgen maken over de grote mate van werkstress bij mensen. Maar op macroniveau is het niet anders. Wat we in Amerika zien en wat zich ook voor deed bij de Brexit en zelfs in de Sinterklaas discussie is een gevolg van stress. Grote groepen mensen voelen zich niet serieus genomen en voor hen voelt het als ‘sociale afwijzing’. Het maakt mensen bang en dat zorgt voor stress.
En wat doet een mens met aanhoudende stress? Die trekt zich terug (bewust of onbewust) en kiest voor zelfbehoud! Op het moment dat we dit bij de ander ervaren, geeft ons dat een gevoel van onbehagen waarmee het patroon zichzelf alleen maar versterkt. Het wordt er allemaal niet beter op terwijl wij als mensen van nature juist zoveel behoefte hebben aan onderlinge verbinding! Hoe komt het dat wij in nood precies dat doen waar we in de kern niet gelukkig van worden?

‘Wired to be social’?

verbinding en erkenningSinds we met fMRI breinonderzoek zijn gaan doen, zijn we nog meer gaan begrijpen van onze aard en onze aanleg en is het overduidelijk dat mensen uitgesproken sociale wezens zijn. Een paar jaar geleden schreef Matthew Lieberman, Director van het Social Cognitive Neuroscience Laboratorium van de Universiteit van California een boek over het bewezen sterk sociaal en emphatisch vermogen van mensen. In zijn boek ‘Social, why our brains are wired to connect’ stelt hij dat de mens genegen is het groepsbelang boven het eigenbelang te zetten en dat het brein ons sociaal gedrag op veel grotere schaal stuurt dan wij doorhebben.

Lieberman zet uiteen dat ons sociale vermogen cruciaal was voor overleven en voortplanten en dat het zich gedurende miljoenen jaren steeds verder heeft verfijnd. Dat wij als geen enkel ander wezen in staat zijn om in groepen te leven. Dat het grootste onderscheid met andere primaten juist zit in ons vermogen om te kunnen anticiperen op wat er zich sociaal om ons heen afspeelt. Want we willen absoluut één ding voorkomen: ‘sociale afwijzing’; het is (onbewust) onze grootste angst!

Need to belong is één van de sterkste behoeftes 

Ons brein reageert op ‘sociale pijn’ exact hetzelfde als op fysieke pijn. Het gekke is dat wij vaak meer te doen hebben met fysieke pijn. Bij sociale pijn komt nogal eens een ‘ah, je groeit er wel weer overheen’. Terwijl de sociale pijn een veel grotere impact heeft. Sociale pijn is zo heftig dat het ons hele leven lang bewust en veelal onbewust motiveert om sociaal verbonden te zijn. De ‘need to belong’ is één van de sterkte behoeftes van de mens.

Lieberman gaat in zijn boek in op de sociale vermogens van het brein zoals bijvoorbeeld ‘theory of mind en social reasoning’: het vermogen van mensen om na te denken over de gedachten van anderen. Het is zelfs zo dat ons brein in de basisstand sociaal georiënteerd is. Iedere keer als een cognitieve taak is afgerond, vallen we automatisch terug in ons ‘sociale default systeem’ en gaan we nadenken over onszelf en anderen. De aanname is dat 20% van onze tijd wordt besteed aan denken over jezelf en over anderen in relatie tot jezelf. Dat maakt het op zijn minst 3 uur per dag en rond ons 10e levensjaar hebben wij al zo’n 10.000 sociale oefenuren gedraaid. Het zijn slechts enkele voorbeelden van de sociale oriëntatie van het brein.

Sociaal maar ook empathisch?

In de wetenschap is men het erover eens dat we sterk sociaal zijn. Maar zijn we ook empathisch? Roman Krznaric, mede-oprichter van School of Life in Londen, stelt in zijn boek ‘Empathie’ dat 98% van de mensen zich kán inleven in anderen. Maar doen we het ook? Hij vermeldt een aantal interessante feiten. Zo gaat hij in zijn boek in op de veelgehoorde opvatting ‘dat de meeste mensen niet te vertrouwen zijn’ en ‘dat mensen zich meestal alleen om zichzelf bekommeren’. Hij zegt daarover: ‘het is echter niet zo vreemd dat deze visie op de menselijke aard zo alom verbreid is. Dit is deels terug te voeren op het feit dat we werkelijk een aangeboren egoïstische en agressieve kant hebben. Maar het is ook een verhaal over de menselijke aard dat invloedrijke denkers ons ruim drie eeuwen lang hebben voorgeschoteld. Het behoort tot ons cultureel erfgoed en is een ideologie die langzaam maar zeker in ons collectieve verbeelding is binnengesijpeld’.

“De mens is egoïstisch’

Krznaric noemt vier hoofdverdachten die grote invloed hebben gehad op de vorming van een negatief en egoïstisch mensbeeld wat sommige mensen vandaag de dag nog steeds geloven.  Hij noemt Thomes Hobbes die in de tijd van de bloedige Engelse Burgeroorlog (1651) het ‘Leviathan’ schreef. Strekking: mensen zijn egoïstische en gewelddadige wezens en hebben een autoritair bestuur nodig om in toom te worden gehouden.

Ook de Schot Adam Smith (populair tijdens de industriële Revolutie bij de zakelijke en politieke elite) schreef in zijn ‘Wealth of Nations’ (1776): ‘Door zijn eigenbelang na te streven, bevordert een individu het belang van de samenleving vaak effectiever dan wanneer hij dat werkelijk tracht te bevorderen’.

Of Charles Darwin met zijn ‘The Origin of Species’ uit 1859. Zijn theorie van de natuurlijke selectie en de ‘strijd om het bestaan’ versterkte het verhaal over de aangeboren menselijke zelfzucht: wedijver, en niet samenwerking, is het drijfwiel van onze evolutionaire geschiedenis. De Engelse filosoof Herbert Spencer, populariseerde dit verhaal en kwam met de uitdrukking ‘survival of the fittest’. Een kreet die je nog steeds hoort en het negatieve mensbeeld voedt.

Tot slot noemt hij ook Freud die in zijn boek ‘Das Unbehagen in der Kultur’ uit 1930 zegt dat de mens ‘een woest beest’ is ‘aan wie consideratie met zijn eigen soort vreemd is. Hij wordt door zijn libido en agressie aangezet om zijn naaste seksueel te gebruiken zonder zijn instemming, zijn bezittingen af te nemen, hem te vernederen, hem pijn te doen en hem te kwellen en doden’.

Huidige mensbeeld

Inmiddels weten we wel beter omdat de wetenschap ons vele nieuwe inzichten heeft gebracht zoals bijvoorbeeld het bestaan van speigelneuronen; de regelaars van ons empathisch vermogen. Krznaric besteedt in zijn boek uitgebreid aandacht aan een wetenschapper die van grote invloed is geweest op ons ‘nieuwe mensbeeld’. Het is de Nederlander en wereldwijd bekende primatoloog Frans de Waal. Times riep hem uit tot één van de 100 meest invloedrijke mensen op dit moment. Omdat het De Waal is gelukt om het hobbesiaanse en darwinistische beeld van de menselijke aard helemaal op z’n kop te zetten. Hij liet ons inzien dat empathie een natuurlijk vermogen is van mensen (en sommige dieren). De Waal zegt daarover: ‘niemand ontkent dat mensen agressief zijn- in feite beschouw ik ons als één van de agressiefste primaten. Ons is een heleboel onzin verkocht over dat we inherent agressief zijn. Empathie is onze tweede natuur’. Hij wijst erop dat we genetisch erg dicht bij de vreedzame, hippieachtige bonobo staan, die sterkere empathische eigenschappen vertoont dan andere primaten.

Empathie als wapen tegen xenofobie

Volgens De Waal heeft empathie zich onder andere ontwikkeld om te kunnen samenwerken. Wederzijdse hulp was onontbeerlijk voor overleving van het individu en de groep. Wat hij zegt is buitengewoon actueel: ‘Empathie is hét wapen in het menselijke repertoire dat ons kan bevrijden van de vloek der xenofobie. Als het ons zou lukken mensen op andere continenten te zien als een deel van ons en hen daarmee in onze kring van wederkerigheid en empathie op te nemen, zouden we handelen overeenkomstig onze aard in plaats van er tegenin te gaan’.

Sociaal, empathisch en zelfbehoud!

Als we dus zowel een agressieve kant als een empathische, coöperatieve kant hebben, wat is er dan nodig om meer van onze goede kant te kunnen laten zien?
David Rock, een thoughtleader op gebied van performance en oprichter van het Neuroleadership Institute heeft een waardevol model toegevoegd over sociaal gedrag van mensen: SCARF.

Een belangrijk deel van ons brein is gefocust op het ‘minimaliseren van gevaar en maximaliseren van beloning’. Gevaar is dreigender en heeft veel grotere consequenties. Dus scannen wij onbewust onze omgeving continu op de aanwezigheid van gevaar en bedreigingen. Dit scannen gaat sneller dan denken en voltrekt zich dus aan ons bewustzijn. Het is een volledig onbewust proces.

SCARF

We scannen continu op SCARF, een acroniem voor Status, Certainty, Autonomy, Relatedness en Fairness. Het zijn de 5 kernfactoren voor stress én geluk! Signalen die duiden op vermindering van SCARF leiden tot stress. Signalen die SCARF bevestigen of vergroten leiden tot ‘geluk’.

Om de parallel te trekken met nu: je ziet dat grote groepen mensen zich bedreigd voelen. Of het nu gaat om Nederlanders die de ‘Zwarte Pietendiscussie’ zien als een aantasting van hun cultureel erfgoed. Of blanke middelbare Amerikanen die hun banen zijn verloren in de mijnen en zich niet serieus genomen voelen, of Engelsen die het gevoel hebben dat buitenlanders hun banen afnemen. Het zijn allemaal voorbeelden van angst die voortkomt uit sociale uitsluiting en een verminderd gevoel van sociale status.  Het negeren, niet luisteren, niet serieus nemen, niet respecteren enzovoorts wordt (bewust en/of onbewust) gevoeld als sociale uitsluiting en verlies van je sociale status. Dat geeft stress.  En wat dan niet helpt zijn uitspraken als ‘deplorables’ of ‘het zijn allemaal domme mensen’. Daarmee gooi je alleen maar olie op het vuur. Het is wezenlijk gevoelde bedreiging en angst wat vraagt om compassie.

Mensen vertonen exact dezelfde reacties bij het waarnemen van signalen die duiden op onzekerheid, autonomieverlies of oneerlijkheid. Zulke signalen duiden volgens ons brein op een serieuze bedreiging en zet de bekende ‘fight, flight of freeze’ respons in gang. De reactie om te gaan ‘vechten’ is er een die we nu veel zien.
Natuurlijk hebben wij als mensen ook het vermogen om onze eigen emoties en gevoelens te reguleren. Maar dat vraagt om eigenwaarde, zelfkennis en zelfmanagement. En aangezien deze sociaal-emotionele ontwikkeling bijna nergens in het opleidingssysteem zit, zien we in de praktijk dat er juist op dit front een matige ontwikkeling is. En dus hebben reactiepatronen uit het lymbische deel van het brein behoorlijk veel invloed en leidt het te vaak tot stressvol gedrag.

Wat stress met ons doet

Als wij in ‘stress’ zijn, beschikken we op zulke momenten over verminderde capaciteiten (het lichaam regelt het zo, dat bijna alle vermogens kunnen worden aangewend voor zelfbehoud). Alles is gericht op ‘overleven’ en zorgen voor jezelf. Deze ‘vernauwde staat’ maakt ons gesloten, minder flexibel, minder sociaal, minder creatief, minder diep denkend, minder gezond en we zien bovendien ook letterlijk minder. Houdt deze opperste staat van alertheid langer aan dan worden we alleen maar meer alert, met het risico op een neerwaartse spiraal. Mensen hebben het in zich, om te denken in termen van ‘wij en zij’ (ben jij mijn vriend of vijand?). In stress wordt deze tweedeling en dit vijand-denken enorm versterkt. Ook dat zien we nu veelvuldig om ons heen gebeuren.

De keerzijde is geluk

Ervaren we daarentegen meer positieve SCARF stimuli dan ontstaat juist het tegenovergestelde: we staan letterlijk en figuurlijk meer open voor alles wat er om ons heen gebeurt en dat maakt ons socialer, ruimdenkender, flexibeler, creatiever, gelukkiger, gezonder productiever en ga zo maar door. Omdat dreiging zwaarder weegt dan positieve ervaringen, wordt vaak de wetenschappelijk onderbouwde 3:1 verhouding aangehouden. Met andere woorden tegenover iedere negatieve ervaring zijn minimaal 3 positieve ervaringen nodig voordat sprake kan zijn van de eerder genoemde positieve effecten (ook wetenschappelijk bewezen).

Een uitdagende paradox

Als we al deze elementen bij elkaar brengen ontstaat er een uitdagende paradox. De mens is in de kern sociaal en empathisch en floreert bij erkenning en verbinding. Dat is wat we willen en dat maakt ons gelukkig. Maar juist omdat we zo gevoelig zijn voor sociale acceptatie en erkenning belanden we vrij gemakkelijk in het tegenovergestelde. Als we onszelf in nood ervaren, vallen we terug op zelfbehoud en komt onze egoïstische kant meer in beeld. Dit negatieve patroon is uitermate besmettelijk en brengt ons in een neerwaartse spiraal van wantrouwen, eigenbelang, verdeeldheid, discriminatie en polarisatie.

Een positief en compassievol mensbeeld

De oplossing lijkt dus te zitten in het creëren van een ecosysteem waarbij ALLE mensen in de kern verbinding en erkenning ervaren? Het is nodig dat we deze basale sociale behoeftes van mensen uitermate serieus nemen en dat we processen op gang brengen die hieraan een bijdrage leveren (inclusief de vergroting van de weerbaarheid van mensen). Niet oordelen, veroordelen, polariseren, uitsluiten of negeren. Maar juist dialoog, diep luisteren, participeren, stimuleren, ontwikkelen van mensen en het organiseren van sociale steun aan iedereen die dat nodig heeft. Ook compassievol zijn naar de mensen die standpunten innemen die verwerpelijk zijn. Achter al dit verzet en protest gaan mensen schuil die in de kern bang zijn dat ze over het hoofd worden gezien en buiten de sociale boot dreigen te vallen. Juist in deze tijd waarin zoveel grote veranderingen plaats vinden als vergrijzing, vluchtelingen, globalisering, verlies van ‘oude’ banen en de groei van de wereld bevolking, is er grote behoefte aan inclusie en omarming. Het is de brede sociale steun die nodig is om onszelf er doorheen te helpen.

Ook op kleinere schaal speelt deze sociale paradox. Zoals in dorpen en in steden maar ook op het werk zie je exact dezelfde sociale angsten en patronen. Omdat wij mensen nou eenmaal zo in elkaar zitten. Overal LOONT het om serieus werk te maken van erkenning en ‘belonging’. Het is keihard nodig om ons sociaal en empathisch te houden en tegenwicht te bieden aan het downside scenario. Vaak ligt de waarheid in het midden maar in dit geval is het kiezen tussen een opwaartse of neerwaartse spiraal. Het is kiezen tussen angst of geluk……

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

 

 

 

 

We vinden het leuk als dit deelt!

In de happy zone # 4

Wie wil er nou geen geluk?
Altijd stof tot discussie als het over geluk gaat. Ik kreeg een paar weken terug een mail van iemand die ik net daarvoor had leren kennen. Hij had mijn website gelezen en gaf mooie feedback. Toch leuk om te horen. Hij eindigde zijn mail met de vraag: ‘Wie wil er nou geen geluk’? Tja, zo lijkt het bijna een open deur. Is het dan ook zo dat er veel mensen werken in de ‘happy zone’?

werken in de happy zoneAls ik uitga van mijn eigen definitie, werken mensen in de ‘happy zone’ als ze een bijdrage kunnen leveren aan een inspirerend en liefst betekenisvol doel, als ze onderdeel zijn van een fijne community (vertrouwen) en als ze vol worden erkend (= autonomie, gehoord worden, respect en ruimte voor persoonlijk meesterschap). Wat simpeler zou je kunnen zeggen, als mensen in de ‘happy zone’ werken dan kríjgen ze energie, worden ze blij van hun werk en gaan ze op z’n minst met een ‘normale batterij’ naar huis. Tuurlijk is er in de ‘happy zone’ ook tegenslag of een mindere dag, maar de balans slaat duidelijk door naar het positieve. Eens?

Stress houd je uit de ‘happy zone’
Ik kan me herinneren dat ik een tijdje terug las over een onderzoek onder duizenden medewerkers in ruim honderd Europese bedrijven door de Duitse hoogleraar Heike Bruch. De resultaten waren indrukwekkend: tussen de 40% en 60% van de menselijke energie in organisaties gaat verloren. Stel je eens voor wat we zouden kunnen doen met die andere 40%! Hans van der Loo (samen met Integron) startte in Nederland de Energiemonitor en liet hetzelfde beeld zien: 51% van de menselijke energie gaat verloren. Ook de ‘factsheet werkstress van de Rijksoverheid’ van 11-2015, zet aan tot denken: 36% van het werkgerelateerde ziekteverzuim komt door stress; 1 miljoen mensen hebben burn-out klachten en 3 miljoen Nederlandse werknemers geven aan behoefte te hebben aan maatregelen tegen werkstress. 34% Van de werkstress ontstaat door te hoge taakeisen en 44% heeft te weinig autonomie op het werk. Dat zijn geen cijfers waar ik blij van word!

Een beetje stress op het werk bij tijd en wijle, is prima. Daardoor kom je in een bijzondere staat van alertheid wat de resultaten ten goede komt. Langdurige stress is echter funest. Door de aanmaak van stresshormonen (eerst adrenaline, daarna cortisol) onderga je een heftig sloopproces: aantasting van je immuunsysteem en je leervermogen (hypocampus) en een intern emotioneel alarmsysteem wat doorslaat waardoor je in een neerwaartse spiraal terecht komt. Als de stress maar lang genoeg aanhoudt, staat er achter iedere pilaar een boef! En iedereen snapt dat je op zo’n manier vrij lastig in de ‘happy zone’ komt.

Hoe kom je van stress naar ‘bless’?
Als ik werk met organisaties naar meer werkgeluk, begin ik altijd met een goede analyse. In welke zone zit de organisatie en waar zitten de verschillende teams? Zitten ze in de ‘stress-zone’ of in de ‘comfort zone’ of staan ze al met een half been in de ‘happy zone’? Waar zit het gelukspotentieel en wat is er nodig om het te kunnen benutten?

Organisaties die in de ‘comfort zone’ zitten of al deels in de ‘happy zone’, daarmee is het lekker bouwen en heb je snel resultaat. Door de positieve energie die ontstaat, komen mensen tot hele inspirerende initiatieven en groeien mooie nieuwe geluksrituelen. Maar als veel van de medewerkers in de ‘stress zone’ zitten, dan is zorgvuldigheid echt van belang. En is het vooral belangrijk om de stappen in de juiste volgorde te zetten en de oorzaken van stress aan te pakken. Waar zitten de angels? Is er geen heldere visie of duidelijke doelen. Zit er ruis in de taak- en rolverdeling, hoe zit het met de werkprocessen of zit het in de onderlinge sociale verhoudingen?

Vanuit de stressleer weten we dat je vaak al veel stress wegneemt als je mensen meer controlemogelijkheden geeft (autonomie in hun werk), sleutelt aan de voorspelbaarheid van het werk en voldoende sociale steun organiseert. Soms zit het meer op competentieniveau en is het nodig om te investeren in de ontwikkeling van sociale en emotionele vaardigheden. Of bereik je al heel veel als je de mensen helpt om efficiënter te werken op basis van praktische breinkennis (neuroleadership). En in een enkel geval is het nodig om (vaak therapeutisch) ruimte te creëren in iemands ‘perceptie van de werkelijkheid’. Pas als de organisatie weer beschikt over een gezond energieniveau is er ruimte om te groeien van ‘stress naar bless’!

Tot slot nog dit. Ik ben heel blij dat geluk van zijn ‘zweverigheid’ is ontdaan en dat we tegenwoordig weten dat ‘geluk LOONT’. Maar ergens is het ook weer zo’n berekende insteek. Ik word er persoonlijk beduidend blijer van als een ondernemer van binnenuit kiest voor geluk in zijn organisatie. Niet omdat het wat oplevert (wat het wel doet!!), maar gewoon omdat hij/zij van betekenis wil zijn. Zo’n keuze is ‘spot on’. Want, zoals die kennis van mij al zei: ‘wie wil er nou geen geluk?’

Ik wens je een mooie dag!

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

 

We vinden het leuk als dit deelt!

Geluk op het werk; wat doe je dan? #3

Als mensen mij vragen wat ik voor werk doe, zeg ik meestal iets in de trant van ‘ik zet me in voor het persoonlijk geluk en werkgeluk van mensen’. Wat er dan gebeurt is echt leuk… De meeste mensen laten direct een positieve reactie zien, variërend van verwondering tot blijdschap of geestdrift. Je snapt dat ik hiermee vrij snel in een leuk gesprek terecht kom. En ergens in zo’n gesprek komt meestal ook de vraag ‘en wat doe je dan met geluk bij bedrijven?’

Drivers van werkgeluk
In mijn antwoord geeft ik meestal aan dat ik werk vanuit een fundament; vanuit de ‘drivers’ van geluk. Dat er niet één universeel model is voor geluk en dat ik er dus zelf één heb samengesteld. Vanuit mijn voorliefde voor eenvoud en op basis van de vele modellen die ik tegenkwam. Ik vertel dan over de drie drivers van (werk)geluk: betekenisvol doel, vertrouwen en erkenning. Dat mensen gelukkig worden als ze een bijdrage kunnen leveren aan een betekenisvol doel, als ze onderdeel zijn van een fijne en veilige gemeenschap (vertrouwen) en als ze voor vol aangezien worden (erkenning = autonomie, respect en ruimte voor ontwikkeling). Vooral bij deze laatste zie ik vaak een blik van verlangen… Meestal vertel ik dan ook nog over de kracht van positieve emoties. Dat het belangrijk is om de ‘drivers van geluk’ herkenbaar en geloofwaardig handen en voeten te geven in een onderneming. Dat dit leidt tot vele positieve momenten en dat vele positieve momenten zorgen voor mentaal, emotioneel en fysiek welzijn én betere prestaties.

Positieve energie als graadmeter
positiviteit en werkgeluk
Als ik met een bedrijf of team aan de slag ga, kijk ik altijd naar deze driedeling. Hoe duidelijk en relevant is de bedrijfsvisie/missie, hoeveel inspiratie halen medewerkers hier uit, hoe ‘blij’ zijn de klanten, hoeveel energie krijgen de mensen in de onderneming van hun werk, hoe zit het met de erkenning van ieders talent, is er sprake van onderling vertrouwen, op welke geluksaspecten scoren ze goed en waar is ruimte voor verbetering, enzovoorts?
In een cultuur van vertrouwen en erkenning is er geen andere manier dan deze analyse met elkaar te doen. Samen bedenken we dus welke acties er nodig zijn om zowel bij klanten als in de eigen organisatie meer positieve momenten te realiseren. Mensen vinden het echt leuk en inspirerend om gezamenlijk na te denken over een positieve toekomst en het geeft hen de motivatie om er ook een bijdrage aan te leveren.

Geluktools
Geluk heeft veel met verbondenheid te maken. Wij mensen zijn bij uitstek sociale dieren en heel gevoelig voor het emotionele klimaat om ons heen. Alleen als het veilig voelt, openen we onszelf en kunnen we de beste versie van onszelf laten zien. De meeste tools die ik in mijn werk inzet, zijn ter bevordering van het onderlinge respect, vertrouwen en begrip. En voor het creëren en vieren van ‘positieve momenten’.

Nu geluk als thema op de werkvloer meer aandacht krijgt, zie je ook dat er steeds meer ondersteunende tools op de markt komen (en die ik dus ook kan inzetten). Zoals het onderzoek ‘Happy we work’ of de app/tool van Multiply Happiness. En begin deze week was ik bij de ‘softlaunch’ van Emotome (spreek uit: emo toe mie).
Emotome is enerzijds een geluksscan maar ook een werkvorm om met elkaar nieuwe ‘happy habbits’ te ontwikkelen. Het maakte op mij een positieve indruk. Vooral ook omdat Emotome het resultaat is van gedegen kennis over emotie-gestuurde en betekenisvolle merken. Er draaien nu pilots bij KPN-dochter Simyo en het Klant Contact Services van Achmea. Deze laatste liet in een persbericht weten “Klant Contact Services wil het verschil maken voor mensen en dus een werkgever zijn die een positieve indruk in ieders leven achterlaat. Wij streven daarom naar gelukkige medewerkers, zodat ze dit ook uitstralen naar klanten, collega’s, familie en vrienden. Als werkgever maken we tijd vrij om in teamverband over geluk te praten en samen tot concrete acties en positieve gewoonten te komen.” Ik word daar wel blij van als een bedrijf op deze manier kleur bekent; dat snap je.

Eén ding weten we zeker. Simyo en Achmea zijn niet de enige. Ik bedenk me nu ter plekke dat ik het wel leuk vind om de mooiste voorbeelden van geluk op het werk hier te verzamelen en te delen. Dus als je nog een paar mooie nieuwe voorbeelden weet, dan hoor ik ze graag: jeanne@loont.nu

Ik wens je een mooie dag!

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

We vinden het leuk als dit deelt!

Cursus over geluk #2

Geluk is maakbaar! Dat is een stelling die altijd garant staat  voor een leuke discussie. Volgens de wetenschap is slechts 50% van je welbevinden afhankelijk van je aanleg en de invloed van ‘de omstandigheden’ is niet groter dan 10%. Blijft er dus zo’n 40% over. Dat is de bewuste invloed die je zelf hebt op je eigen geluk.

De cursus ‘Exploring what matters‘ van Action for Happiness zoomt hier op in. In een mooi programma van 8 avonden verken je (samen met anderen) hoe je een volgende stap kunt maken naar een meer gelukkig en betekenisvol leven. Samen met Esther van der Ham ga ik deze cursus geven in Brabant. We beginnen in regio Den Bosch op 11 mei en in het Brabants Dagblad van vandaag kregen we publicitaire aandacht. Ik ben er wel blij mee.  Ben benieuwd wat jullie ervan vinden? Ik zou het leuk vinden als je het deelt in je netwerk. Het programma is doordacht en bestemd voor iedereen. Hoe meer mensen ervan weten hoe beter. We werken niet met een commerciële prijs maar een adviesdonatie. Dat kunnen we doen omdat wij als cursusleiders ons hier vrijwillig voor inzetten.

Downloaden (PDF, 1.64MB)

‘Over wat LOONT’ is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

We vinden het leuk als dit deelt!

Rendement van Geluk #1

Soms gaat het ineens heel snel. De keuze om me beroepsmatig te focussen op geluk was er al even. En ineens kwam het in een stroomversnelling. Action for Happiness Nederland kwam op mijn pad, mijn website was klaar, de eerste workshops over geluk vielen in de smaak, mijn droom ‘Brabant de gelukkigste provincie’ kwam een stap verder, interviews met de media voor de eerste workshop ‘Exploring what matters’ in Brabant… Voordat ik het besefte, zat ik er middenin. Amper tijd om te starten met mijn blog over geluk. Inspiratie was er genoeg. Nu is het dan zo ver: Geluksblog #1: Rendement van Geluk.

Baking Power als winnaar

Geluk loont

Geluk is een uitermate boeiend thema. Iedereen wil gelukkig zijn en dat is al zo sinds mensenheugenis. De oude filosofen hadden dit inzicht al en ook in het huidige tijdperk, of juist in dit tijdperk, heeft de wens om gelukkig te zijn niet aan kracht ingeboet. Toch is het onderwerp geen gemeengoed in ons alledaagse gesprek. Althans dat was zo. Afgelopen zondag besteedde VPRO Tegenlicht zelf een hele uitzending aan ‘Rendement van Geluk’ en gisteren was ik aanwezig bij de Tegenlicht Meet Up bij Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Een hele zaal vol met een gemêleerd gezelschap. Jong en oud, ondernemers, studenten, mannen en vrouwen.
Leuk onderdeel van de avond waren de pitches van 4 start-ups die allemaal bijdragen aan geluk. De winnaar waren de meiden van Baking Power die slachtoffers van vrouwenhandel proberen te helpen door hun bakkerij. Dit Nederlandse sympathieke concept heeft veel weg van Greystone Bakery die ook in Tegenlicht zaten met hun unieke doel: ‘We don’t hire people to bake brownies, we bake brownies to hire people’. Prachtig businessmodel!

Rendement van geluk
De vraag die aan bod kwam tijdens de Meet Up was: ‘is geluk nou een hype of een nieuw economisch en maatschappelijk paradigma’? Voor een definitief antwoord lijkt het nog net iets te vroeg. Wel is er een groeiend besef dat geluk van mensen een relevant onderwerp is. Mensen die gelukkig zijn, kunnen de beste versie van zichzelf neerzetten. Ze zijn socialer, hebben betere relaties, zijn veel flexibeler, creatiever en meer open. En ze zijn vooral ook innovatiever, gezonder, minder ziek en kosten de maatschappij minder geld.  Om al die reden staat geluk steeds hoger op de agenda. Zowel van de politiek, van organisaties als bij de mensen thuis. Geluk rendeert, zowel sociaal, financieel als maatschappelijk.

Geluk is een groeimarkt
Wat ik zie, is dat geluk een groeimarkt is. Je ziet het terug in de groei van het aantal publicaties, congressen en seminar over dit onderwerp maar ook in de groei van het aantal boeken over geluk, bedrijfsadviseurs en ondersteunende apps. En nu dus ook een onderwerp in een trend-signalerend televisieprogramma. Ik hou het allemaal bij omdat het mijn werk is, omdat het mij mateloos boeit en omdat er nog zoveel interessante informatie te delen is waar we allemaal ons voordeel mee kunnen doen. Ik vind het leuk om dit te delen via mijn ‘geluksblog’.

Volgende keer besteed ik aandacht aan het nieuwe ‘2016 World Happiness Report’. Waar staan wij als Nederland en hoe doen we het ten opzichte van andere landen?

Ik wens je een mooie dag!

‘Over wat LOONT.’  is het blog van Jeanne Estourgie-Roefs over interessante ontwikkelingen en inzichten, inspirerende mensen en ‘eigen gedachten’ over betekenis en geluk. Zowel vanuit persoonlijk, bedrijfsmatig als maatschappelijk perspectief.

We vinden het leuk als dit deelt!

“Twee keer geven en verstandig nemen”

Eindelijk is het dan zo ver. LOONT.nu staat live!

Voor mij het moment om me expliciet te positioneren: ‘ik wil blije bedrijven bouwen’. Hoewel dit deels voortbouwt op mijn werk als specialist in merk- en cultuurontwikkeling, is er ook wel degelijk sprake van een ‘bijzondere wending’. Wat ging er vooraf aan de ontwikkeling van LOONT?

Al sinds jaar en dag houd ik me bezig met positioneren. Hoe zet je een onderneming of product ‘aantrekkelijk’ in de markt; dat is lang mijn primaire focus geweest en in dit deel van mijn werkend bestaan kon ik prima ‘mijn ei’ kwijt. Mijn periode bij Interpolis is van bijzondere waarde geweest. Ik ben van nature positief en heb me bij veel bedrijven thuis gevoeld maar bij Interpolis ervoer ik zelf iets nieuws; iets wat mij buitengewoon veel kracht gaf. Ruimte (vrijheid en vertrouwen) en bezieling (“het is toch te gek voor woorden dat mensen die verzekerd zijn vaak niet weten waar ze aan toe zijn; dat kan anders. Wij willen verzekeren helder maken”). Het gaf mij en veel van mijn collega’s een grote mate van motivatie, betrokkenheid en vooral veel plezier. Succes was het gevolg!

In die tijd werd ik gegrepen door de kracht van een cultuur van ‘vertrouwen en autonomie’.  In 2007 voelde ik al dat ik meer ‘blije bedrijven’ wilde bouwen. En dus ging ik met deze droom op pad. Ik ging aan de slag met verandertrajecten maar het viel enorm tegen. Organisaties hadden veel last van de crisis en overal waar ik voor mijn werk kwam, zag ik nauwelijks mensen die echt blij waren en plezier hadden in hun werk. Het lukte mij ook niet om het hoger op de agenda te krijgen in deze organisaties. Eerlijk gezegd frustreerde mij dat mateloos. Misschien is het wel zo, bedacht ik mij, dat ik het moet uitleggen waarom vertrouwen zo relevant is….

En dus ging ik op zoek naar ondersteunend bewijs. Ik had op dat moment nog niet in de gaten waar deze zoektocht toe zou leiden. In een korte tijd verslond ik ruim 80 boeken over leiderschap, succesvolle organisaties, vitaliteit en positieve psychologie. Het was echt geweldig om me zo onder te dompelen in nieuwe informatie en ik was enorm gefascineerd door de ‘science of happiness’. Heel bijzonder om te ontdekken dat wij evolutionair zo zijn doorontwikkeld dat positieve energie en geluk LOONT: als wij gelukkig zijn, zijn we fysiek, emotioneel en mentaal op ons best. Geluk leidt tot betere prestaties en niet andersom! Vanaf dat moment wist ik dat geluk, positiviteit en energie thema’s zijn waar ik verder mee wilde.

Wat ik direct ervaarde, is dat het woord energie en positiviteit goed vallen maar dat geluk soms ook vervreemdend werkt. Ieder mens wil gelukkig zijn maar in een zakelijke context landt het woord ‘geluk’ lang niet altijd positief.  Via via ontmoette ik ook mensen die me al voor waren gegaan. Het was een verademing om geloofsgenoten te ontmoeten. Het gesprek met Bob Hutten zal ik niet snel vergeten. Ik was geraakt door zijn bezield leiderschap. Hij stuurt als directeur van Hutten Catering al enkele jaren op geluk met opvallende succes als gevolg. Er heerst daar een enorme positieve vibe die je ook direct voelt als je er binnen bent. Hij sprak over zijn persoonlijk levensmotto “twee keer geven en verstandig nemen”. Dat resoneerde bij mij. Zo werk ik namelijk zelf ook het liefst. Het was een bijzonder gesprek dat me gesterkt heeft in het proces.

Tot slot waarom LOONT? Deze naam is een gift van twee bijzondere mensen die vanuit het hart mee wilde denken. Ik heb de naam direct omarmt omdat LOONT een mooi proces- en resultaatgericht woord. Bovendien biedt het de mogelijkheid om een gesprek te hebben over ‘mijn andere kijk op wat LOONT‘.  Een naam met perspectief.

Ik wens je een mooie dag!

Jeanne

We vinden het leuk als dit deelt!